Ο Άμλετ ή ο Αόρατος ποιητής που κάθετε κάτω από το δέντρο!

Γράφει  το κείμενο ο Β.Σ μαζί με την φωτογραφία. 03-05-2026:.

Δεν είναι ποιητής, ούτε στο όνειρο πιστεύει, ζεί τις στιγμές του και αφήνει σε μια γωνιά όλες τις ελπίδες. Όσο μπορεί προσπαθεί να μην σκέφτεται, αλλά μονάχα να νιώθει και να ακούει το σώμα του. Είναι σιωπηλός και τίποτα πλέον δεν κυνηγά διότι δεν θέλει άσκοπα να τρέχει κι να βγαίνει χαμένος προσπαθώντας να πιστεύει στα όνειρα. Όλα για εκείνον είναι η ίδια η ζωή, να ζεί την κάθε στιγμή στο φως, ποτέ να μην κοίτα πίσω, μόνο μπροστά << μπροστά ακούς;>> στο κενό φωνάζει. Δεν υπάρχει στο μυαλό του ο χρόνος, μέσα στο χάος βουτηγμένος είναι. Όλα για τον Άμλετ είναι ένας χάος χωρίς αρχή κι τέλος. Και σε αυτό το χάος προσπαθούν να του μάθουν την  "σκέψη" και ξεχνούν αυτοί των γραμμάτων ότι ολα είναι για να περνούν και αυτοί λένε << δεν θέλω να ξεχνώ >> ενώ εκείνος είναι χαρούμενος που ολα περνούν διότι θα έρθουν άλλα και δεν ασχολείται αν θα έρθουν αργά ή γρήγορα, η Οφηλία όμως βιαστικά έφυγε, δεν τον άκουσε. 

Μετά από καιρό, έμαθε πως η Οφηλία ήθελε να ζήσει το μεγάλο της όνειρο μακριά από όλους κι όλα γιατί ο έρωτας την κορόιδεψε. Η μορφή του δεν γερνάει ποτέ μόνο αλλάζει με τους καιρούς, αλλά όταν οι άνθρωποι τον ξεχνούν ο Άμλετ ζεί ελεύθερος γύρω μας. Πότε του δεν έψαξε το "Γιατί" και το "πως", σιωπούσε κι έντονα ζούσε, έβγαινε στην ζωή του γυμνός σαν να ήταν μία θάλασσα ή ύπαρξη του και μόνο την γεύση, την αίσθηση ποθούσε. 

<<Όλα αλλάζουν λένε >> για εκείνον όλα επαναλαμβάνονται ακόμη κι ο εαυτός του. Ο Άμλετ δεν γεννήθηκε για να τρέχει αλλά του κι να περιμένει! Όσο ζεί, βαδίζει κι δεν ελπίζει. Η ελπίδα και το όνειρο για εκείνον είναι μια απογοήτευση και η απογοήτευση μια ψευδαίσθηση για αυτό και ζεί με ότι βλέπει, είναι γεμάτος ,ανάγκη από όνειρα κι ελπίδες δεν έχει, έχει μόνο την θέληση και την δύναμη για τον εαυτό του. 

Όλα για τον Άμλετ είναι μπροστά! Το πίσω πέρασε, χάθηκε, όλα είναι στο τώρα << να είναι έτοιμος οποίος θέλει να ζήσει >> δυνατά μίλησε. Δεν σκέφτεται, διώχνει την φαντασία. Το χθες ήταν πάντα ωραίο μα το σήμερα εκείνος το κάνει πανέμορφο, τέλειο  και το "πρίν χρόνια " που λένε, ο Άμλετ το ζεί ξανά στο τώρα! Ήρθε μαζί με την Οφηλία για να χαθούν σε μία άγνωστη απόλαυση του τώρα. << ξύπνα όλα είναι τώρα Οφηλία, δεν ξέρω αν με ακούς >> είπε ο Άμλετ στο ανοιχτό παράθυρο. 

<<Αχ, τι όμορφα πού κάθεσαι κάτω από το δέντρο Οφηλία! Γύρισες;>>. Σήμερα ξύπνησε, αγαπάει, αύριο δεν ξέρει, μπορεί κι όχι. Σήμερα δεν θυμάται, αύριο ίσως ξεχάσει. Τώρα δεν είναι λυπημένος, είναι τρελός κι χαρούμενος!<<Οποίος ζεί στο τώρα, γεύεται την Οφηλία, το σώμα και τα στήθη της >>. Στο τώρα την βλέπει, την κερδίζει και ταυτόχρονα την χάνει, όμως δεν τον ενδιαφέρει τον Άμλετ γιατί εκείνος ποθεί να ζήσει. Τόση πολλή δύναμη έχει για την ζωή!

<< Δεν αξίζει για τίποτα κι για κανέναν να πεθάνεις Οφηλία, το μόνο που αξίζει είναι να ζεις το τώρα με όλα τις τα δώρα. Και αν ελπίζεις ακόμα, όλα θα χαθούν έτσι και αλλιώς κι τίποτα δεν θα έρθει. Ε, που είσαι; κοιτάμε στα μάτια και άσε τα όνειρα και τις φαντασίες. Ο έρωτας, ή ζωή και το τέλος, έλα να πάμε μαζί εκεί Οφηλία >>. Και ξαφνικά άρχισε να βρέχει σε μια ηλιόλουστη, πανέμορφη ημέρα!