Sisyphos

Μετάφραση από Βήτα. Σ Στα όνειρα συναντιόμαστε Τα δέντρα είναι γυμνά. Οι άνθρωποι είναι ντυμένοι.  Τα δέντρα καίγονται,  οι άνθρωποι ξεντύνονται. Στο όνειρο συναντιόμαστε, εκεί που δεν μπορείς να συναντηθείς.  Η μέρα σε αντίθετους Πόλους μας οδηγεί.  Καθώς καπνίζω πριν κοιμηθώ,  Ονειρεύομαι να ξαναδώ εκείνη την κοπέλα που στο σχολείο είχα ερωτευτεί. Καθώς σβήνω το τσιγάρο,  ονειρεύτηκα όσο γίνεται πιο γρήγορα να κοιμηθώ.  Καθώς ονειρευόμουν,  ονειρεύτηκα να ξυπνήσω σύντομα  και να ζήσω με την καρδιά και τον έρωτα.  Αλίμονο σε εκείνον που στην αγκαλιά των ονείρων κάθετε! Την νύχτα όταν πέφτω να κοιμηθώ,  εσύ απάνω στο βλέφαρο μου κάθεσαι.  Το πρωί, τα μάτια μου φοβάμαι να τα πλύνω! Ο κόσμος ζει. Ζεί ο άνθρωπος.  Με τον πόνο, αλλά και πιο χαρούμενος.  Εγώ θέλω να ζήσω.  Αυτή το ίδιο θέλει. Και έφυγε.  Η λύπη μόνο εμένα αγγίζει! Χάρη σε αυτό, γίνομαι πιο όμορφος! Ο ...

Γράφει το κείμενο: Ο Β.Σ Όταν είδα την φωτογραφία του φίλου μου Φώτη θαλασσινού, όπου μια όμορφη κοπέλα κάθετε στο αρχαίο θέατρο, μέσα μου γεννήθηκε ένας στοχασμός! Το θέατρο, ως μια μοναχική τέχνη κατά την γνώμη μου, που μέσο ακοής κι όρασης, σου γέννα σκέψεις, φαντασία και κυρίως μια ποίηση, σαν την κοπέλα που κάθετε τόσο ωραία και ακίνητη.  Η κοπέλα, όμορφη και μόνη της σε ένα άδειο θέατρο, την βλέπω να σκέφτεται και να φαντάζεται μιαν άλλη ζωή. Άρχισε το ταξίδι της στο θέατρο, θα έλεγα.  Όσα χρόνια και αν πέρασαν, το θέατρο μένει ζωντανό, όχι μόνο από τις παραστάσεις που βλέπουμε,  αλλά κυρίως μέσο της σκέψης. Εγώ νομίζω πως η κοπέλα που στέκεται τόσο όμορφα και θεατρικά, σκέφτεται μέσα της << Τι είναι το θέατρο άραγε;>>. Με αυτήν την απορία, το θέατρο της έδωσε το επαναστατικό.  Μοιάζει τόσο όμορφη και ελεύθερη που θα τολμήσω να πω, είναι σαν την Αντιγόνη, που μάχεται διαρκώς μέσα της για να διατηρήσει τις δικές της αξίες και να πηγαίνει κόντρα στα "...

Γράφει το κείμενο,μαζί με την φωτογραφία,  Ο Β.Σ. Σίσυφος.  Διάβασα κάπου στο ίντερνετ πως χθές ήταν η ημέρα της φιλίας. Με αφορμή αυτό, μου ήρθε στην μνήμη μια εποχή που ήμουν με φίλους. ( Έτσι ένιωθα) Θυμάμαι να βαδίζουμε στους νυχτερινούς δρόμους, στα μικρά σοκάκια με ελάχιστο κίτρινο φως. Μια μέθη! Ολα όμως κάποτε τελειώνουν, διότι ο φίλος έχασε την αρχαιοελληνική έννοια.  Με λίγα λόγια, φίλος χωρίς αγάπη και κυρίως χωρίς ελευθερία, γρήγορα χάνεται.  Έτσι και εγώ έχασα τους φίλους μου. ( Δεν έμαθα ποτέ όμως αν ήταν πραγματικά φίλοι μου, αλλά η πράξεις και ο χρόνος, τα δείχνει πάντα μπροστά μας). Τέλος πάντων. Εγώ επιθυμώ να γράφω όχι για τους φίλους που χάθηκαν και μόνους μας άφησαν, όχι για αυτούς τους φίλους που έφυγαν για το συμφέρον που είναι το χρήμα, δεν γράφω για αυτούς τους φίλους που ποτέ δεν μας κατάλαβαν, αλλά εγώ αγαπώ να γράφω για αυτούς τους φίλους, που αφιέρωσαν χρόνο για τα όνειρα κι για τις ιδέες μας.  Είναι μεγάλη χαρά για τον φίλο, πο...

Γράφει το κείμενο,μαζί με την ζωγραφιά ο Β. Een droom die ik zag!  Είναι γραμμένο στα Ολλανδικά. Που στα Ελληνικά σημαίνει," Ένα όνειρο που είδα " Τον Τεό τον γνώρισα πρόσφατα έξω,από τον σταθμό του τρένου στο Άμστερνταμ.  Μου είπε ότι θέλει να μου διηγηθεί ενα όνειρο που είδε χθές το βράδυ που κοιμήθηκε στο δρόμο μεθυσμένος.  Το όνομα του μου είπε πως το έφτιαξε ο ίδιος ,που έχει το δικό του νόημα για την ζωή.  Τ = Τέχνη. Ε= Ελευθερία. Ο= Ουτοπία.  << Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτά >> μου είπε με μια απογοήτευση στα μάτια.  Ο Τεό άρχισε να αφηγείται το όνειρο του σαν ηθοποιός με μια θεατρική εξαίσια φωνή! Ήταν ένα όμορφο πρωινό. Ένας όμορφος ήλιος. Το κίτρινο χρώμα του, έδινε ζωη κι απόλαυση σε όποιον το έβλεπε.  Είδα τον εαυτό μου να στέκεται σε ψηλά βουνά. Ήμουν ολομόναχος και ισχυρός! Κανένα δέντρο. Κανένα λουλούδι. Όλα σαν την έρημο. Εγώ όμως ξανά δυνατός! Όλα είχανε χαθεί. Ψέματα, μόνο στο μυαλό μου.  Εκείνη την στι...

Γράφει το κείμενο: Ο Β. Σ. Σίσυφος.  Μου πήρε πολύ καιρό για να γράψω αυτά που σκέφτομαι για τον συγγραφέα κι φίλο Φώτη Θαλασσινό! Για να πω την αλήθεια, σκεφτόμουν σχεδόν κάθε μέρα, πια είναι αυτή ή "μαγικη" λέξη που θα ταίριαζε για τον κόσμο κι την ιδεολογία του.  Ο λλανδία. Δύο μέρες μετά από την επιστροφή μου από την Αθήνα.  Βροχερή μέρα. Καθώς ήμουν μέσα στο τρένο κι πήγαινα για το Άμστερνταμ, ξαφνικά μου ήρθε στο μυαλό σαν κεραυνός μια κινηματογραφική λέξη,  " Δρόμος ", που συμπίπτει με το αγαπημένο μου βιβλίο του Τζακ Κερουακ  στο δρόμο.  Στο δρόμο λοιπόν, θα εκφράσω την ταπεινή μου γνώμη ότι είναι ο κόσμος, η ζωή κι οι αφηγήσεις του Φώτη. Εκεί άλλωστε και τον πρωτογνώρισα.  Μ άρτιος μήνας 2016. Ήρθα σε επαφή με τον Φώτη στο Παγκράτι, από τον κοινό μας φίλο κι εκδότη, Γ. Χρονά ( Εκδόσεις οδός πανός). Εκείνη την ημέρα, απόγευμα ήταν, ο Φώτης ήταν ήρεμος, σιωπηλός, μίλαγε ελάχιστα αλλά παρατηρούσε με ένα όμορφο, θεατρικό βλ...

Και έμεινε μισάνοιχτο παράθυρο η ζωή μας και τα όνειρα μαζί με τις σκέψεις. Μικρό μισάνοιχτο παράθυρο η ελευθερία μας. Το φώς φοβάται ο άνθρωπος που στο μισάνοιχτο παράθυρο πέφτει.