πρωί.
Βροχή κι κρύο.
Τα παράθυρα με ανοιχτές κουρτίνες, να μπει λίγο φως στο έρημο σπίτι.
Πότε έφυγες τόσο γρήγορα?
Δεν πρόλαβα να σου πω...
Άστο καλύτερα.. Μιαν άλλη φορά
Μια σκέψη για την φωτογραφία του Φώτη θαλασσινού!
Γράφει το κείμενο: Ο Β.Σ Όταν είδα την φωτογραφία του φίλου μου Φώτη θαλασσινού, όπου μια όμορφη κοπέλα κάθετε στο αρχαίο θέατρο, μέσα μου γεννήθηκε ένας στοχασμός! Το θέατρο, ως μια μοναχική τέχνη κατά την γνώμη μου, που μέσο ακοής κι όρασης, σου γέννα σκέψεις, φαντασία και κυρίως μια ποίηση, σαν την κοπέλα που κάθετε τόσο ωραία και ακίνητη. Η κοπέλα, όμορφη και μόνη της σε ένα άδειο θέατρο, την βλέπω να σκέφτεται και να φαντάζεται μιαν άλλη ζωή. Άρχισε το ταξίδι της στο θέατρο, θα έλεγα. Όσα χρόνια και αν πέρασαν, το θέατρο μένει ζωντανό, όχι μόνο από τις παραστάσεις που βλέπουμε, αλλά κυρίως μέσο της σκέψης. Εγώ νομίζω πως η κοπέλα που στέκεται τόσο όμορφα και θεατρικά, σκέφτεται μέσα της << Τι είναι το θέατρο άραγε;>>. Με αυτήν την απορία, το θέατρο της έδωσε το επαναστατικό. Μοιάζει τόσο όμορφη και ελεύθερη που θα τολμήσω να πω, είναι σαν την Αντιγόνη, που μάχεται διαρκώς μέσα της για να διατηρήσει τις δικές της αξίες και να πηγαίνει κόντρα στα "...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου