πρωί.
Βροχή κι κρύο.
Τα παράθυρα με ανοιχτές κουρτίνες, να μπει λίγο φως στο έρημο σπίτι.
Πότε έφυγες τόσο γρήγορα?
Δεν πρόλαβα να σου πω...
Άστο καλύτερα.. Μιαν άλλη φορά
Ο Άμλετ ή ο Αόρατος ποιητής που κάθετε κάτω από το δέντρο!
Γράφει το κείμενο ο Β.Σ μαζί με την φωτογραφία. 03-05-2026:. Δεν είναι ποιητής, ούτε στο όνειρο πιστεύει, ζεί τις στιγμές του και αφήνει σε μια γωνιά όλες τις ελπίδες. Όσο μπορεί προσπαθεί να μην σκέφτεται, αλλά μονάχα να νιώθει και να ακούει το σώμα του. Είναι σιωπηλός και τίποτα πλέον δεν κυνηγά διότι δεν θέλει άσκοπα να τρέχει κι να βγαίνει χαμένος προσπαθώντας να πιστεύει στα όνειρα. Όλα για εκείνον είναι η ίδια η ζωή, να ζεί την κάθε στιγμή στο φως, ποτέ να μην κοίτα πίσω, μόνο μπροστά << μπροστά ακούς;>> στο κενό φωνάζει. Δεν υπάρχει στο μυαλό του ο χρόνος, μέσα στο χάος βουτηγμένος είναι. Όλα για τον Άμλετ είναι ένας χάος χωρίς αρχή κι τέλος. Και σε αυτό το χάος προσπαθούν να του μάθουν την "σκέψη" και ξεχνούν αυτοί των γραμμάτων ότι ολα είναι για να περνούν και αυτοί λένε << δεν θέλω να ξεχνώ >> ενώ εκείνος είναι χαρούμενος που ολα περνούν διότι θα έρθουν άλλα και δεν ασχολείται αν θα έρθουν αργά ή γρήγορα, η Οφηλία όμως βιαστικά ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου